Paradox; a Life of a Cessation

Leila Fathi

June 17 - July 8. 2022

UntitledAcrylic on canvas\110×155 cm\2021-2022
Untitled/Acrylic on canvas/155×215 cm/2021-2022
UntitledAcrylic on canvas192x155 cm2021-2022
Untitled/Acrylic on canvas/22×30 cm/2021-2022
UntitledAcrylic on canvas\22×30 cm\2021-2022
UntitledAcrylic on canvas\22×30 cm2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas22x30 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\22×30 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\22×30 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\22×30 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\22×30 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\22×30 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\22×30 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\22×30 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\22×30 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\22×30 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\22×30 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\110×155 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\110×155 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\110×155 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\155×215 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\155×215 cm\2021-2022
Untitled\Acrylic on canvas\110×155 cm\2021-2022

پارادوکس؛ حیاتِ یک وقفه
«پارادوکس؛ حیاتِ یک وقفه»، صورتی‌ متناقض از بازنمایی را به‌ «کار» می‌گیرد.
گونه‌ای از بازنمایی‌ که در شکلِ این کارها در کنش است، ماهیت این نقاشی‌ها را در حرکتی متناوب میانِ سنتِ واقع‌گراییِ «نقاشی طبیعت و چشم‌انداز» از یک سو، و استفاده‌یِ نا-منطقی از فرم و اندازه _ که لا‌اقل مشخصه‌یِ صوری نقاشی‌ِ فراواقعیت‌گرایانه می‌باشد _ در سویِ دیگر، قرار می‌دهد‌.
این نقاشی‌ها، نه کاملا در مقامِ «شناخته شده‌یِ» تصویرِ منتزع قرار
می‌گیرند و نه قابلِ فروکاهیده شدن به سنت نقاشیِ فیگوراتیو هستند.
در این کارها، این هردو‌ _ یعنی هم انتزاع و هم بازنماییِ فیگوراتیو _ با یکدیگر ترکیب می‌شوند بی آنکه بنظر بیاید هیچ یک میلِ به ادغام شدن
در دیگری را داشته باشد. هر تصویری لحظه‌ای‌ است از یک وقفه؛ وقفه‌ای که در پسِ آن چیزی نا‌پدید می‌شود (تا چیزی دیگر رویت‌پذیر گردد)، و این شاید تناقضِ ذاتی «تصویر» باشد. در تصاویرِ «پارادوکس؛ حیاتِ یک وقفه»‌‌ لحظه‌ای‌ از حیات و توقف
آن ‌_ درونِ طبیعتی که منطق خود را نیز از یک «پارادوکس» وام می‌گیرد _ نقش می‌بندد: انبوهیِ متراکم و انباشت شده و تیرگونِ پس زمینه‌ها در نسبت با پیش‌زمینه‌هایِ نورانی؛ رابطه‌یِ آخرالزمانیِ اندازه‌ها میانِ این دو؛ تخت بودگی و غیابِ جزئیات در بازنماییِ حیواناتِ «کوچک» در مقابلِ جزئیاتِ تصویرگرایانه‌یِ جهانِ گیاهی؛ همه و همه، در این نقاشی ها، گونه‌ای از زمانِ ادراکی را بر‌می‌سازند که در آن، دو مفهوم از «حیات» و «وقفه» در مصافِ همدیگر قرار گرفته‌اند.